Bazen kirlendiğin ihanetlere inat, bir Anadolu türküsünün en masum nakaratı ile kanatırsın yaralarını.
Dilin, yüreğin, ruhun o kadar kirlenmiştir ki tüm sözlerini söyleyemez de sadece nakaratı düşer dilinin ucuna…
“Ocağım söndü, nasıl beladır; bırakıp gitti. Bu ne devrandır, dünya gözümde Kerbela’dır. Allah’tan bulasın.”
Zira aşk gibi, yürek gibi, sevda gibi kutsaldır türküler; kirlenmemelidir.
Ne acın, ne yaran, ne kahrın taşıyamaz Anadolu ezgilerini.
Kaf önce hafif hafif düşüyorsun sonra
kızıl kızıl dağılıyorsun elimde kalıyor iki nokta
atıp kırmızı bir gül kalbimin tam ortasına
kaçıyorsun mevsimlerden mevsimlere
tahtı çalınmış bir padişahım oysa
kayboluşunu arayan hesapsız yolculuklarda
Devamını Oku
kızıl kızıl dağılıyorsun elimde kalıyor iki nokta
atıp kırmızı bir gül kalbimin tam ortasına
kaçıyorsun mevsimlerden mevsimlere
tahtı çalınmış bir padişahım oysa
kayboluşunu arayan hesapsız yolculuklarda




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta