Karaibrahim Doğa Destanı

KARAİBRAHİM DOĞA DESTANI

Çengel’den ayrılan o daracık yol,
Sanki bir bedende uzanan bir kol.
Makiyle bezenmiş, yeşili çok bol,
Doğanın nabzıdır Karaibrahim.

Seyanbaşı derler, çamın ferahı,
Eşmeler dindirir dert ile ahı.
Toprakta can bulur ömrün sabahı,
Huzurun bendidir Karaibrahim.

Dereler şırıldar, bahçeler uyan,
Var mıdır bu sese derinden duyan?
Çiçekler içinde renkleri boyan,
Tabiat fendidir Karaibrahim.

Pınarlar tekneli, serin mi serin,
Bağlarda yaprağın izleri derin.
Yüz yıllık asmanın olduğu yerin,
Kadim bir andıdır Karaibrahim.

Köypağan Baba’da çamlar manzara,
Güney’in gölgesi benzer dağlara.
Eğri Mahlep derken biter macera,
Veliler tahtıdır Karaibrahim.

Süleyman Derviş’te şifa yüklüdür,
Sırlar pelitlerin dalda saklıdır.
Toprak kaynadıkça ömür haklıdır,
Zamanın bendiyle Karaibrahim.

Yar Başı’na kurdum seyir terası,
Kalemsiz Şair’in akıl dehası.
Güneşin batışı, günün mirası,
Ruhun bir katıdır Karaibrahim.

Kokulca Baba’da toprak kokulu,
Ulu çamlar sanki irfan okulu.
Nurlu evliyalar burda dokulu,
Cennetin hattıdır Karaibrahim.

Goca Göl bir ayna, kışın dolunca,
Gönüller şad olur huzur bulunca.
Çayırın Çukuru sular salınca,
Bolluğun bahtıdır Karaibrahim.

Depetarla düzdür, cevizler bodur,
Sarıalan karşıda sanki bir dur.
Maziyle gelecek kurulan budur,
Emeğin sütüdür Karaibrahim.

Asarın Taş’tan bak, ovaya doğru,
Amasya, Turhal’ın bitmez hiç çağrı.
Yüksekten izlersin her türlü bağrı,
Kartalın yurdudur Karaibrahim.

Hodulca Dağı’nın başı heybetli,
Asırlık ağaçlar, gölge kudretli.
Kalemsiz Şair’e dünya lezzetli,
Sevdanın vaktidir Karaibrahim.

Kalemsiz Şair