Karahindibanın Sonu Şiiri - Düş Lem

Karahindibalar arasında,
güneşi seyreden bakışların ışıltısıyla
yeryüzünü keşfeden bedenim;

seni affederken binlerce “iyi ki”lerle,
ulu bir çınarın gölgesinde
huzur bulan gövdemin
özgürce kanatlanışını,
ezelden beri bir yara gibi taşıdığım
varlığımın yeniden yaratılışını

seyrediyorum kuşların eşliğinde.
Doğruluyorum içimden,
fışkırırcasına topraktan,
binlerce filizle,
binlerce sürgünümle,
göğü yararcasına uzuyorum sonsuzluğa.

İçime içime çektiğim nefesin
dolup dolup taşıyor yüreğimden;
bedenime üflediğin
ruhumun kanatları
kaplıyor evreni.

Bütün varlığıma işliyor sırrın.

Geliyorum,
sonsuz uzaklıktaki
gök pencerene.

Beni bekle.