Karagözlüm Sevdalanmış Şiiri - Veysel Sari

Güneş bu kahpe şehre küsüp batarken, masamızda yarım kalmış demli çaylar,
dışarıda ise Yusuf Hayaloğlu şiirleri gibi yüze çarpan keskin bir ayaz vardı.
Uzaklardan Aşık Veysel’in sazının teli inlerdi sanki;
biz bu yokuşları hep sensiz, hep öksüz tırmandık karagözlüm.

Karagözlüm sevdalanmış dağlar başına, kime dedim, titreyen bir sesle "yar sana" dedi; içimdeki bütün karlı buzlar o an eriyip bir yangına döndü.

Sabaha dek uyumamış pencere önünde, niye diye sordum, gözlerini kaçırıp "sorma dedi, sorma dedi, sorma dedi yar yar," yüreğimi bir kör bıçak gibi ortadan yardı geçti.

Sol yanımda sönmüş ocakların dumanı, dilimde sensiz geçen gecelerin o acı türküsü var; ne büyük yeminler etmiştim oysa, ne keskin kilitler vurmuştum kapıma.

Sen o zeytin karası gözlerinle bir kez bakınca, bütün o yeminler suya düştü,
paslı kilitler kırıldı ve ben yeniden o deli rüzgâra, o dipsiz sevdaya esir düştüm.

Kaldırımlar ıslak, sokaklar zifiri karanlık, sensiz geçen her saniye ömrümden bir ömür söküp alıyor sanki; ne yana adım atsam önüme çıkıyor o mahzun hayalin.

Gözlerindeki o dipsiz derinliği düşündükçe aklım başımdan gidiyor, bu deli gönül başka birini sevemez artık, seninle var oldu ve seninle tamamlanacak bu yarım hikaye.

Bırak bu dünya yalanlarıyla yıkılsın üstümüze, bırak karlar kapatsın yolları; biz bu masum sevdanın ateşiyle ısınacağız karagözlüm, kim bilir belki de en güzel masal bizimkisi olacak.

Eski bir şarkı gibi takıldı dilime adın, her köşe başında seni aradı bu gözler, sensiz geçen her gün ömrümden bir ömür çaldı da haberin olmadı.

Yıllar yılı yorgun düştü bu adımlar, hangi kapıyı çalsam hüsran çıktım, ama senin o kara gözlerinde buldum nihayet sığındığım tek limanı.

Zamanın ötesinden esen bir rüzgar gibi çarpıyor yüzüme hasretin, ne yana baksam o mahzun bakışın, ne yana adım atsam sensizliğin o karanlık dehlizi çıkıyor önüme.

Kaderin cilvesi mi dersin buna yoksa alınyazımızın acı bir oyunu mu, bilmem ama bu yanan yürek sadece senin adınla atıyor ve sensiz bu dünyada nefes almak bile haram geliyor bana.

Söküp atamam ki seni bu sol yanımdan, ne yapsam da o mahzun bakışın gitmez gözümün önünden, sanki içimde kanayan bir yarasın ve dermanı yine senin o karagözlerinde saklı.

Karanlık gecelerin sığınağı oldu adın, göğsümde taşıdığım bu ağır yük sensizlikken,
bir tek senin gülüşünle hafifliyor bu yalan dünya, bu garip ömrüm.

Duy, bilsin alem; bu yürek başka bir sevdaya kapılarını tamamen kapattı.
Seninle başlayan bu kahpe çile, yine senin o zeytin karası gözlerinde son bulacak.

Bir ömür böyle tükense de yollarımız hiç kesişmese, bil ki bu garip adam seni unutmayacak; adın dilimde ezber, ömrümün en güzel yangını olarak kalacak.

Ne yana dönsem keder, ne yana baksam hasret; bilsin bütün sokaklar,
duysun bu kahpe alem, bu can senin uğruna kurban olmaya razı.

Veysel misali toprakla sırlanana kadar adın duam, karagözlüm sevdam olacak;
ne hane kaldı ne mülk, elimde bir tek senin o kara gözlerin kaldı, helal olsun!