Karaburun’da Mutluluk Vakiti

Güneş altın rengiyle boyar tüm yolları
Zeytin dalları fısıldar Saip'in sırlarını
Dinlerken rüzgârın o derin çağrılarını
Huzurla doldururuz biz sabah çaylarını

​Gün yavaşlamış sanki, o sevda bakışıyla
Doğa selam veriyor sabahın o nazıyla
Anılar birikiyor, mutluluk çoğalıyor
Huzur taht kurar kalbe, sevgi ağacıyla

​Kayaların ucunda beyaz bir martı ağlar
Sıra sıra dizilmiş o heybetli sarp dağlar
Yalnızlık rıhtımında beklemek hayli ağır
Sessizce silinmesin mazideki yarınlar

​Karaburun’da her bahçe Bozdağ'ın gölgesinde
Torunlarımın sesi çınlar gönül düzünde
Gökte uçan bir şahin güne ıslıklar çalar
En güzel şarkı meğer çocukça bir hecede

​Kızım çay tazeler o tatlı telaşıyla
Gönlüm ısınıyor sanki o güzel bakışıyla
Dünya dediğin nedir şu kısa yolculukta?
Bir tutam mutluluktur bir zeytin ağacında

​İstanbul’dan misafir gelip haneme doğdu
Havin’imle bahçeme bahar gelip kuruldu
Saip köyü bostanı çiçeklerle bezendi
Toprak dile geldi de torunumu beğendi

​Altı yaşında Hazar, koşar oynar durmadan
Gülüşü ömre bedel, hiç kimseyi kırmadan
Yılların tüm yükünü hep omzunda taşıyan
Eşim torunlarını sever hiç bıkmadan

​Gözlerim dalar gider, kızım güler sessizce
Bir ömrün teşekkürü gizlidir o gülüşte
Her anı bir hatıra, bakıyor en derinden
Annelik ne de güzel duruyor o gülüşte

​Hasretin ateşiyle yanar içimin yeri
Yollar gözlüyorum, onlar da gelse beri
Şunda’dan torunlarım, Ali’yle Bulut gelse
Gönlümün eksik yanı tamamlar o günleri

​Halkın derdini yazan şu yorgun kalemim bak
Bugün neşe ile doldu, kalbe huzur sunarak
Gölgeler uzuyorken Ege’nin koylarında
Zaman dursun isterim hayat oyunlarında

​Ege'nin kollarında kuruldu bu güzel taht
Ne mutlu, sevdiklerim yanı başımda şimdi
İşte benim masalım, işte en güzel baht
Bu huzurlu günler sanki ömrün resmiydi

Mehmet Çobanoğlu
20.07.2026
Karaburun