Karaborsa Hayatlar Şiiri - Ali Havan

Doğduğum günden beri alestayım ölüme
Barışmadı yıldızım kör topal bu hayatla
Belki inanmayacak hiç kimse öldüğüme
Yakalandım kaçarken doludizgin bir atla

Bu karanlık dehlizde bir ürpertiyim artık
Kuluncumda çatırdar dünyanın tüm ağrısı
Kirlendi esvaplarım kolsuz gömleğim yırtık
Eli kulağındadır toprağın son çağrısı

Cebimde geziyorum bir tomar tahvilatla
Saklıyorum gözlerden hisse senetlerimi
Hazine bonosunu takas ettim al satla
Ekranlara bağladım bütün alın terimi

Gençlik bahar mevsimi ömrümü yaktı ayaz
Yaşamaktan bunaldım gönder bir hatırlı çek
İster ıslak imzalı üç beş yıllık senet yaz
Hayat bankalarında faizler hayli yüksek

Alnımda gurbet izi doğumun hediyesi
Yoruldu ümitlerim sevinçlerim hep yarım
Doğdum yaşadım öldüm hayatın kafiyesi
Çocukluğumda kaldım yaş aldı acılarım

Öksürük nöbetleri tutan tüm günlerim bir
Pahalı yarınların dumanlı sabahında
Dönüp bir bakıyorum tüm geçmişim kelepir
Hatıra satıyorum işporta tezgâhında

Okkası beş paraya hayaller tartıyorum
Zifiri karanlığın kan kustuğu kertede
Volta attığım suda eksilip artıyorum
Hafiften yükselirken ateşim güvertede

Darı arayan kuşum buğday tarlalarında
Önlüğümün cebi yok kalburun dibi delik
Hayat defterim silik ismim düşmüş yarında
Dünyada iz sürmedim bir gölgeyim üstelik

Ömür mevsimlerinde zemheriyi soluyor
Sene ipliklerinde her ilmekte bir boğum
Her gece vicdanımın bir yerini yokluyor
Elbisemin cebinde kaybolan çocukluğum

Yolun ötesi gurbet yolun gerisi firkat
Ümitler dökülüyor kırılan dallarımdan
Ağarttığı yetmezmiş gibi üstelik hayat
Ter olarak damlıyor kırçıl sakallarımdan

Bir köşede sızarken ispirtolu nefesler
Kırılgan hayatıma kurşun döktüm nazarlık
Kesilir gün sonunda hırıltılı tüm sesler
Dünü yaşamayanın yarınları mezarlık

Elimdeki son çeki öylesine bozdurdum
Hayatıma yatırdım yükselir diye borsa
İşportalık ömrümü kabaca seyre durdum
Yaşamak bu dünyada anladım karaborsa
İstanbul/2022