Kara Zehir Şiiri - Kasım Kobakçı

Karanlık inlerden, o kesif belayı çekip söküyorlar, yerkürenin bağrından,
Masmavi göklerle, ırmakların yatağına, o matem dökülüyor aniden,
İrin akıtıyorlar, masum canların yarınına, hiç acımadan durmadan,
An dumanla boğuluyor, ufuklar o illetle, çepeçevre kapanıyor.
*
Saraylarını ve tüm vakitlerini, o menfaat hırsıyla doldurur zalimler,
Hırsları, onların suratlarında parıldayan, puttan bir nişan gibidir hep,
Cepleri ve ruhları, sırf o kirli kazançla, tıka basa şişmiş haldedir,
O güçle efsunlarlar, körpe nesillerini ve doğacak torunlarını,
Servetle yıkarlar evlatlarını, hiç utanmadan o günah çukurunda.
*
Rüyaları ve bekledikleri, sadece o karanlık güçtür, aslında her an,
Evveliyatları ve akıbetleri, yalnızca o bitimsiz, kör ihtirastır,
Durmaksızın seyrettikleri, o korkunç tablo, gözlerini hiç yormaz asla,
Uykuda, zevklerini saklayan, o yastık altında gizlenen, yılandır güç,
Korkuda, ateşine kaçtıkları ganimettir, o bitmeyen kara zehir.