Sevdiğini kara toprağa verince
Anlarsın dünyanın ne kadar fani olduğunu
Bir avuç toprak düşer yüreğe
O vakit anlarsın hayatın sonunu
En sevdiğin girince kara toprağa
Dağlar çöker garip olan başına
Dünya dediğin boş bir han imiş
Yolcu gelir gider kendi yoluna
Bir gün varlık güldürür yüzünü
Bir gün yokluk sarar garip başını
Kimi dertle sınar kulunu
Kimi ölümle yakar canını
Sabret gönül sabret biraz daha
Her yaranın vardır elbet çaresi
Bu fani dünya geçer gider de
Hak kapısı bekler her bir kulunu
Sabret gönül… sabret biraz…
Dünya dediğin bir imtihan yeri…
Kimi varlıkla sınanır…
Kimi yoklukla… kimi sevdiğiyle…
Ama bil ki garip gönül…
Sabreden kulunu
Rabbim hiçbir vakit
Yalnız bırakmaz…
Kayıt Tarihi : 9.04.2026 00:40:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!