Kara Çocuk'un Fecri Şiiri - Kara Çocuk 2

Ben, bu hüzün haritasında kimliksiz bir gölge,
Ben, gecesi yüzünden okunan o Kara Çocuk.
Yıllar yılı bir zemheri ayazında kalmışım,
Ne evlere sığmışım, ne şehirlere...
Sonra sen düştün ufkuma, göğün en cömert muştusu gibi,
Ve ben o gün inandım Leylâ:
Meğer kader, gayrete sevdalıymış.

​Biliyorum...
Sevmek bir nümayiş değildir, çarşı pazar gürültüsü hiç değil.
Sevda dediğin;
Önüne dağlar devrilse de yolunu bulan bir ırmaktır.
Dudaklarımı mühürlesem ne çıkar?
Sükûtun da bir dili var, ihtilal eder adama!
Aşk; saklamaya çalıştıkça kirpiklerimden sızan o mukaddes sırdır.
Göze sokulan değil;
Gözden taşan, zapt edilemez bir huzurdur.

​Tesadüf sanma bu yangını,
Öylesine esip geçen bir rüzgâr değil bu.
Sen, avuçlarımda biriken duaların "âmin" denmiş suretisin.
Çorak tarlamın bereketi, soframın tuzu...
Sen bana Mevlâ’nın;
"Kulum, artık mahzun olma" deme biçimisin.

​Bir Çalıkuşu ürkekliğiyle konduğunda virane dalıma,
Anladım ki sevilmek;
Kanayan bir yaranın kabuk bağlaması kadar aziz,
Ve gurbetten sılaya dönmek kadar emniyetliymiş.
Karanlığımı boğan Dolunay;
Yıkılmaz kalem, en mahrem sığınağım...
Varlığınla onardın beni,
Enkazımdan bir saray kurdun.

​Ben sana dünyalık meta getiremem,
Getirsem getirsem, ellerimin nasırını, alnımın terini getiririm.
Çünkü en asil hediye;
Süslü kâğıtlar, boyalı kutular değil,
Bir canın yarasına "merhem" olmaktır.
Düşmeden tutabilmek,
Susarken duyabilmek,
Yanındayken bile hasretle üşümektir.

​Aşk emekle yoğrulur Leylâ;
İlmek ilmek, sabırla, inançla...
Kaldır başını da bak eserine:
O Kara Çocuk, senin aydınlığında yıkadı makûs talihini.
Ben şifayı sende buldum, o tarifsiz huzuru sende...
Artık saklamıyorum, saklayamıyorum.
Seni sevmek;
Benim bu dünyadaki en büyük iyiliğimdir.