Kara batmış ayakların yanar

Görüyor musun bak
Nasıl yakıyor, yakılmışları yine baştan
Ruhun aynı yerden on bin defa çalınıyor
Bi bakmışsın hayat geçiyor gözünün önünden, tüm
anların perdede
Gözünü kapatmak için verdiğin sabrın sesi kulaklarında,
dehseti pençeleri arasına alıp boğmaya çalışıyor seni,
hiç boğulmamak üzere
Aldığın nefesleri vermeye kalkma
Kara batmış ayakların yanar.
Söyleyemediklerinle tutuşup soğuktan kül olurken
Hatırlayabilmek için tazen tınıları, ilk ağlayışı ve
binlercesini
Oturmuşsun şöyle bi köşede
Dalgın rüzgar, yumuşak bi hava...
Ne saatler ne de aylar sadece kocaman bir boşluk
Eski tıngırtılarla bağlanmışsın maziye
Yirmi dört saat ve binlercesiyle kaynıyorsun zamanda
Şimdi ise geri alınmamak üzere
Kalbi duran adama, oltaya takılan balığa ve kanadı kırılan serçeye emanet.