Karanlık koridorlarda yüzü seçilmeyenlerce.
Nedir çektiğim yazılan belli ki benim değil.
Paslı ağızları bıçak açmıyor, suskundurlar.
İnsancıklar küçük haklarının hep peşindeler.
Açılsa defter sol yanlarında duran eyvahları.
Hesaba gerek olmaz yarınları bana borçlu.
Pul pul oldu anlım, toprağa değmese de.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta