Kar Tanem Şiiri - Hikmet Çavdar

Kar yağıyor memlekete sevgilim.
Sadece dağlara değil,
sadece Sakarya’nın doruklarına değil
suskun meydanlara,
erken kapanan kepenklere,
üşüyen çocuk ellerine de.

Ayrılık iki kişi arasında değildir yalnız.
Bazen bir şehirle umut arasındadır,
bazen bir halkla yarın arasında.

Sen uzaktasın.
Belki başka bir göğün altında
aynı beyazlığa bakıyorsun.
Ama bil ki
aynı buluttan düşüyor kar
senin şehrine de, benimkine de.

Kar, örtüyor izleri bir süreliğine.
Ama toprağın altında
tohum bekliyor.

Ve her tohum
bir gün
inatla yarar toprağı.

Hiç dans etmedik seninle, doğru.
Çünkü dünya
bize hep acele etmeyi öğretti,
hep susmayı,
hep yarım bırakmayı.

Oysa ben
bir meydanın ortasında,
kar yağarken,
elini tutup dönmek isterim.
Yalnız seninle değil
bu memleketin bütün yalnızlarıyla birlikte.

Çünkü sevda
iki kişilik değildir bazen.
Bazen bir ülke kadar geniştir.

Kar yağıyor sevgilim.
Ve ben biliyorum:
Bu soğuk
ebedi değil.

Bir gün
aynı gökyüzünün altında
hem biz
hem bu şehir
derin bir nefes alacağız.

Ve o zaman
dansımız
sadece bir vals olmayacak
bir direniş olacak.