Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Kar kadar yalnız bir kuğu’sun sen.
Yüreğime yağdıkça hem üşüyen,hem sevinen
kimsesiz bir sokak çocuğuyum ben…
Kimsesizlik ve yalnızlık kar gibi beyazlıkta fazla sürmez sanıyorum...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta