Kaptan Kusto Şiiri - Harun Talha Ozsoy

Var içimde kalan çocuksu bir heves
Sakin kal, dur ve derin bir nefes
Sancı, sancı, sancı… Hissediyorum çok derin
Bu sancıya eş değer, çok derindedir yerin

Hasta bir adam mısın yoksa ihtiyar bir tabut?
Dedim ya çok derinde, yara tutmuyor kabuk
Sancıyan tarafımla, ruh kökünü ezeceğim
Ruhumla ruhunun nefesini keseceğim

Korkma! Çok sıkışırsan saklan arkama
Tabi tüymediysen henüz, hayat denen kavgada
Bir şey olursa bana, buralardan okursun
Ben gidersem belki, sen kahraman olursun

Kaçmaktan alıkoydu beni bu Mutlak Fikir
Yıkasam, yuğsam da asla geçmez bu “kir”
Şayet gerekirse bu hayata bir önsöz
Ben Kaptan Kusto, işte budur son söz