Kaporasız Şiiri - Sedat Erdoğdu

Kalbimi Kaporasız, teslim ettim ben sana
Selam sana ey sevda, çok dert açtın başıma
Kanalizasyon İçinden, akıp gitti seneler
Metroların deştiği, duygular yer altında...

İflah olmaz bu sevda, yalnızlıkla başbaşa
Rüzgarına amade, dalgalar kucağında
selam tükenen pilim, uçup giden gençliğim
Gecemde Led ışıklı, yıldızların altında...
gücüm kalmadı artık, seni terk edeceğim

Selam insanların deştiği yer altları
Selam gözümde yaş akıtan su tesisatları
Selam sömürülen esmer halklar
Selam yağmurlarda ıslanan kaldırım taşları...

Bulduğum her şey gibi seni de kaybedeceğim
sirkeci yokuşunda tramvaydan ineceğim
ineceğim ve sert kapılar kapanacak ardıma
sen kalacaksın tramvay çıldıracak
iskeleden denize boşalacak tüm yolcular
sen sevineceksin ben ağlayacağım

selam tatile birlikte çıkılan tahta valiz
selam sana yeşile tüneyen
ve dört mevsim yaz nereye kadar!
ekvator da yalnız değil şömineler de
insandan gayrı kimse yalnız kalamaz
çünkü sevgilim alıkoydukça kendini
ulu modern hayatın yasaklarından
yani iş saatlerinde ulaşamıyorsam sana
kefenine özenle diktiğin cepten
ölüme vardığın zaman beni ara
neyi sual ediyorlar o toprağın altında?
selam buzlar eriten kıyamet

Beni baştan çıkardın, tutundum fırtınaya
Senin için geçmişi, bıraktım bir kenara

önce sessizlik vardı, düzen bozuldu yine
sonra giyindik işte, mahrem tünedi tene
Peşin peşin ödendi, bir ömürlük kapora
Duygularım üşüdü, kuzey buz denizinde...

selam yeşile hasret, balta giren ormanlar
Aşk için yaktığımız, korkudan donan mumlar
Kış gününde ödenen, bir ömürlük kapora...
Evlerinde penguen, besleyen eskimolar...

bu defa ne olur dön, demeyeceğim sana
hiç durmadan yürü git, çünkü giden varacaktır
varacaktır sonunda, ayrıldığı kovana
her ölüm döşenir yeni bir yaşama
vedalardır başlatan ve her başlayan tükenir
selam sularla ayrılan kara
selam sevgilim sana
selam ile insan insana iliklenir
başında ortasında ve sonunda selam