Kapı Eşiğinde Bekleyiş

Kapının önünde, o taşa çöker
Bastona yaslanir, boynunu büker
Hasretin yükünü, içine döker
Gelmeyen yolcuyu, gözler bekliyor.

Uzaktan bir araç, görünse kalkar
Eliyle güneşe, siperle bakar
Gözünden sessizce, yaşları akar
Vuslatı arayan, özler bekliyor.

Aşındı otura otura, kapı eşiği
Orası umudun, sanki beşiği
Sönmüştür içeride, evin ışığı
Karanlık çökse de, izler bekliyor.

Köşektaş halini, arz edip yazar
Bu sabır taşına, değmesin nazar
Evlat gelmeyince, ev olur mezar
Tükenmiş nefesler, sözler bekliyor.