05.12.1979 / İstanbul
Bana yüzünü dönme, ne olur…
Bir bakışınla başlıyor gün,
bir gülüşünle ısınıyor içim.
Kara gözlerinden aşkı içmeme izin ver,
belki bir yudum, belki bir ömür yeter bana.
Göz kenarındaki o çizgiler…
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta