Sonbaharın ışıldayan yaprakları ürperdikçe karanlıklarla savaşa giriyor yalnız kalmak isteyenler. Bulutlar yağmur dolu öfke savuruyor üstümüze. Güneş alın terimizin damlalarını kendine kurban seçiyor.
Her gün bayram etmiyor rahatlığına düşkün egoistler. Sevginin yüceliğini doğrudan Allah’a bağlayanlar yine de haklıdır. Balıkların yumurta dökme zamanı talihsiz Hazar’ın bulanık sularında dehşete dönüşüyor. Yük taşıyan vagonları sayarak matematik sınavına hazırlanan çocuk ara sıra gökyüzüne bakıp bulutların ardından koşmak istiyor…
Köyün serseri köpekleri tombul kasabın dedikodusunu yapıyor havlaya havlaya. Rüzgâr esttikçe irrasyonalitenin senfonisi unutuluyor.
Bugün geleceğe hamile...
Doğ(may)acak…
Tamamını Oku
Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta