Kandırdım dedın mı hiç

Nasıldı sahi,
Nasıl bu kadar iyi rol yaptın?
Nasıl en temiz senmişsin gibi baktın yüzüme,
Gözlerinin içine yalanı saklayarak
Masumiyet oynadın?

Kalbin varmış gibi yaptın,
Sevmiş gibi davrandın.
Sarıldın bana,
Ama kolların değil
Sahtelikler dolandı boynuma.
İnsan böyle mi sarılır?
İçinde hiçbir şey yokken
Birini bu kadar inandırarak…

Nasıldı ama?
Ayna karşısında prova mı yaptın,
Yoksa doğuştan mı yeteneklisin
İnsan kandırmaya?

Ne güzel oynadın, değil mi?
Ne güzel kazandın.
Kaybederken bile
Gülmeyi becerdin.
Ben kalbimi ortaya koydum,
Sen zarları hileli attın.

Ne dedin kendine?
“Bunu kandırırım” mı dedin?
“Bu beni sevsin” mi istedin,
Yoksa sevilmenin açığını
Benim üstümden mi kapattın?

İlgisizliğini bana mı doyurdun,
Eksiklerini benim sabrımla mı tamamladın?
Anlatsana…
Sessizlikle mi büyüttün bu oyunu,
Yoksa her yalanı
Biraz daha inanarak mı söyledin?

Kalbimi kirli ellerinden
Zor aldım.
Kirli duygularından,
Kirli hesaplarından,
Kirli oyunlarından…
Her dokunduğun yerde
Bir leke kaldı.

Kirlisin, evet,
Hem de çöplük gibi.
Ne atsan üstüne yapışıyor,
Ne temizlesen arınıyor.
Vicdanın bile
Uzun zamandır
Sahipsiz bırakılmış.

Ama bil istedim,
Ben seni kaybetmedim.
Ben kendimi geri aldım.
Sen rolüne devam et,
Perde kapanınca
Alkışlayanın olmayacak.

Ve bir gün
Gerçek bir kalbe dokunmak istediğinde
Ellerin titrer.
Çünkü sahtelik,
Gerçeğe en çok
Yabancı kalandır.