KANDİLLER
Şehrin sokaklarında bir bir sönen ışıkları nerden bileceksin,
Akşam inerken bağrımda gurûb eden güneşi?
Ben, hicran çölünde susuz bir Mecnun misali,
Her köşe başında adını arar, kül olurum.
Kaldırımlar sırdaşım, rüzgâr ahvalimdir,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta