Aramaktan ve umut etmekten yorulur bir süre sonra insan.
Birikir yürüdüğü yolların tozu ayakkabı bağcıklarında,
Ve biraz daha ağırlaşır her adımda omuzlar.
Kışa hazırlanması gibi bir ağacın,
Durağanlaşır insan,
Kapanır içine, kendi yankısından başka ses işitmez olur;
Sonra sadece susar.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta