Kan Çiçekleri Şiiri - Metin Azaklı

İnançların harmanlandığı Kudüs’te
Onlar aynı toprağın çocuklarıydı
Ve gönenç içindeydi ataları.

Aynı gökyüzünün beyazlığı
Kadınlarına iffet,
Mavisi ise bebelerine kundak oldu.
Aynı gökyüzü şahitlik etti
Binlerce yıllık
Düğünlerine, şölenlerine
Ve halkların kardeşliğine.

Aynı güneşin altında
Yeşeren tohumlar
Büyüyüp aş oldu
Ve doyurdu kavimlerini.

Aynı güneşin altında
Fidanları ağaç oldu
Ve yükseldiler semaya.
Aynı gölgede serinlik buldu,
Nefeslendi evlatları.

Girdi araya zamanın tüketen
Ve yok eden akışı,
Bitimsiz bir kavgaya evrildi
Halkların kadim yoldaşlığı.

Önce ölüm tarlaları kuruldu
Sonra kahpelik tohumları ekildi
Bu kadim toprakların böğrüne,
Artık,toprak ana kan çiçeklerine gebe
Ve ölümler doğuracak dünya milletlerine,
Ölümleri büyütecek
Armağan edecek gelecek nesillere.
Şimdi şahitler nerede?
Yoksa kaçıp gittiler mi?
Bir başka gezegene,
Hayır…!
Gökyüzü ve güneş
Binlerce yıldır olduğu gibi aynı yerde.

Ezelden beri izlediler
Bu toprakların
Çelişkilerini kayıtsız biçimde.
Ama duymadılar
Arşa yükselen ölüm çığlıklarını
Kulakları delinse de.

Hissetmediler sınırsız vahşeti
İnsanlık onuru tükense de.
Görmediler insanın insanda ölmesini,
Yürekleri kapkara lekelense de.

Ve bilmediler acının
Kuşaktan kuşağa geçtiğini
Kan davaları hiç bitmese de.

Şimdi toprak ana kan çiçeklerine gebe,
Ölümler doğuracak dünya milletlerine
Ve Ölümleri büyütecek,
Armağan edecek gelecek nesillere.