Son dakikalarını geçirdiğin o teknede,
Benim nefretimdi, biliyordun,
Sakin denizi kudurtan,
Biliyordun hiç yoktan,
Köpüren dalgalar, içimdeki acılardı.
Biliyorum orada, elimde bıçaklarla,
Seni sonsuzluğa gömdüm,
Çiçekli badem ağaçlarını unut.
Değmez,
bu bahiste
geri gelmesi mümkün olmayan hatırlanmamalı.
Islak saclarını güneşte kurut:
olgun meyvelerin baygınlığıyla pırıldasın
Devamını Oku
Değmez,
bu bahiste
geri gelmesi mümkün olmayan hatırlanmamalı.
Islak saclarını güneşte kurut:
olgun meyvelerin baygınlığıyla pırıldasın




Kendi kendimi bu parmaklıklar arasına ben ittim.
Biliyorum artık bu kaderi ben çizdim.
Ne seni bana anlatanların.
Ne de beni aldatan senin,
Ne senin, ne onların suçu var,,
Ne kadar zalimsiniz diyemem size,
Ey! bana benzeyen insanlar! ! !
Ben ve benim gibiler bu yurdun,
Kan çiçekleriyiz,
Biz hepimiz bize benzeyenleriz.! ! ! ! ! !
Güzel bir şiir. Kutlarım, saygılar.
Mehmet Nacar
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta