Kamil Adam Şiiri - Kasım Kobakçı

Gençliğinde, heveslenip hayal kurardı,
Boş umutların peşinden, hemen koşardı,
Gözleri kör olacak, dev gibi coşardı,
Kamil adamın, aklı bastı ulu canlar.
*
Yaş ilerleyip, aklı o sırlara erdi,
Tepelere tırmanıp, menzile gül serdi,
Cahil günleri, geride koyup giderdi,
Kamil adamın, aklı bastı ulu canlar.
*
Hatalarını görerek, içe kapandı
Dünyanın ziyanına, kor ateşle yandı,
Kötü dostun sözüne, boş yere inandı,
Kamil adamın, aklı bastı ulu canlar.
*
Sabah erkenden uyanıp, günde yoruldu,
Nehir gibi akarken, göllerde duruldu,
Sırtından darbe yiyip, kalbinden vuruldu,
Kamil adamın, aklı bastı ulu canlar.
*
Karanlık gecelerden, aydınlığa kaçtı,
Çevreye, mutluluk ve güzellikler saçtı,
Göğün yukarısında, nurlu kapı açtı,
Kamil adamın, aklı bastı ulu canlar.
*
Zalimlerin yolunu, ayağıyla ezdi,
Sokakların içinde, hep sabahtan gezdi,
Sahte insanların, oyunlarından bezdi,
Kamil adamın, aklı bastı ulu canlar.
*
Şafak sökülüp, gökyüzü ışık bıraktı,
Hasretin sancısını, ateş ile yaktı,
Gönlün derinliğinden, irem suyu aktı,
Kamil adamın, aklı bastı ulu canlar.