Kamburlu kelimeler Şiiri - Selda Erşahin

Nasıl da dik doğar kelimeler
bir çocuğun ağzında.
Harfleri henüz ıslak değildir dünyanın suyuyla.
Bir gün
hayat serilir önlerine
uzun bir yol gibi —
ve kelimeler yürümeye başlar.
Bir gölge düşer içlerine.
Sesleri koyulaşır.
Omuz verir heceler birbirine.
Eğilirler.
Bir sırtın hatırladığı yük gibi,
avuç içlerinde saklanan çatlaklar gibi,
uykusuz gecelerin sabaha bıraktığı çizgiler gibi…
Sonbahar uğrar kelimelere de.
Anlam, yaprak gibi çözülür dallarından.
Bir harf kopar.
Bir ses içine çekilir.
Rüzgâr geçer içlerinden.
Bir kadının saçında çoğalan beyazlar gibi
üşür zamanla kelimeler.
Söylenmeden durdukça ağırlaşır bazıları.
Ve insan —
belki yalnızca
taşıdığı kelimelerin gölgesidir.
Sırtındaki eğrilik
suskunluğunun şeklidir.
Az konuşanlar vardır ya…
onların içinde eski bir dil yaşar.