Kambur lambalar Şiiri - Dağlar Özügüç

Tren garının soğuk bankında hasret
Rayların ucunda biriken umut
Kara trenin çalan son düdüğü
Yeni dönemin kambur sokak lambaları
Şekilsiz çöp kovaları
İnsanların yüzüne sinmiş
Yorgun bezgin akşamlar
İşte tüm bunlar
Yaşamı zor kılan dayanılmaz kavramlar
Islak peronlarda üşüyen vedalar
Bavullar dolusu sustuklarımız
Her geçen vagonda biraz daha eksilen umutlar
İçimizde saklanan o diri çocuklar
Sonunda tren şefinin düdüğü
Yarıldı tüm karmaşık duygular
Beklemekten yorgun saatler
Dakikalar içinde haraketlendi
Göç yolları kendi kararını verdi
Başka bir istasyonda buluşmak üzere
Vagonların ayrılık vakti geldi

Dağlar ÖZÜGÜÇ