Abidin yapmamıştı mutluluğun resmini...
ama ben onu kocaman bir adamın,
kapkara, sıcacık
çocuk gözlerinde yakaladım
masum, mahzun bakışlarında...
Kirpiklerinden öptüm usulca, korkup kaçtı..
benden mi? Hayır kendinden.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta