Kalp Sancısı Şiiri - Sadık Korç

Ne ister ki insan ömrü boyunca,
Bir çift göze bakamadıktan sonra?
O gözlerin ellerini kavrayamadıktan sonra
Her şey silinir, gölgelere karışır aslında.

Karşı karşıya oturup “Seni seviyorum” diyemeyince,
“Yanımda ol, gerisini ben taşırım” diyemeyince,
Hayatın ışığı solar,
Sessizlik çöker, içimiz boşalır.

Her hatırada, gözlerim kapalıyken bile
Sevemedikten sonra neye yarar?
Daralır, sıkılır, bunalır kalp.
Değer vermeyince, değer görmeyince.

Bir gün kapılar açılır belki,
Ama girmeyi bilmek gerekir.
Bir gülüşle sevmeli insan,
Her şeye rağmen,
Hayata ince bir nükte bırakmalı.

Düşerken elinden tutmayanı mı sever kalp?
Yoksa ânın kıymetini bilenle mi bulur kendini?
Çünkü ânı yaşayamayan aşk,
En sonunda bir kalp sancısına dönüşür yalnızca.