Kalmışız Çaresiz Mekansız

Karanlık çöktü bak, izlere,
Gidilen bu yön, sarp yokuştur,
Savrulur dururuz, biz yere,
Tükendi bitti, sen hep koştur.
*
Gönüller, soğuk kış misali,
Kimsenin kimseye, hayrı yok,
Bozuldu cihanın, ahvali,
Sineler aç, ama gözler tok.
*
Hep aynı noktada, bekleriz,
Adımlar, ileri gitmiyor,
Dertlere, dertleri ekleriz,
Bu koca kargaşa, bitmiyor.
*
Gözlere çekildi, perdeler,
Işığı görenler, azaldı,
Bilmem ki, o eski mert erler,
Hangi boş hayale, hep daldı.
*
Bağırır, sesini duyan az,
Kulaklar, tıkalı gerçeğe,
Yapılan, bu kuru itiraz,
Benzemez, bahara çiçeğe.
*
Ömürden çalınır, seneler,
Geriye dönülmez, hep anlık,
Yıprandı, o sağlam haneler,
Sonumuz, koyu bir dumanlık.
*
Yanlış iz peşinde, sürüklen,
Ayrılık rüzgarı, sert eser,
Toplanıp gel artık, gel erken,
Bu gidiş, bizden çok şey keser.
*
Yorgunluk çöktü, bak bedene,
Menzile varmamız, imkansız,
Sözümüz, anlayan edene,
Kalmışız, çaresiz mekansız.