Kalleş Şiiri - Deniz Gece Mavisi

Özledim;
ağladım;
bekledim;
“gel” dedim, gel.
Şiirler yazdım;
şarkılar söyledim;
bir resmine dualar ettim.
Sen ne yaptın;
gözümün içine baka baka aldattın.

Şimdi bir kere bile tutmadığın ellerimi çekiyorum senden;
bir kere bile bakmadığın gözlerimi yumuyorum;
ve bir kere bile aşkla anmadığın adımı
söküp alıyorum dudaklarından.
Seni terk ediyorum.

Artık istediğin yere gidebilirsin;
yalanlar söyleyebilirsin.
Seni seven o kadın yok.
Hatırla;
ilk günaydınımı;
ilk öpüşümü;
ilk heyecanımı.
“İlkimsin” demiştim;
şimdi sonum oldun.
Oysa soluğumdun.

Rüzgâr ne yönden eser bilinmez;
ama bundan sonra senin rüzgârın esse
Benim tek bir tel saçımı bile savuramaz.
Ben adı sen olan dertlerimi hiç tanımadığım;
bir insanın kucağına bırakıp kaçtım;
kaçtım.
Sayende günaha bulanmış ellerimi son kez
havaya kaldırıyorum;
yemin olsun ki;
sana dönerse ayaklarım, kesip atarım;
sana dönerse dilim, çekip kopartırım;
ve sana aşkla bakarsa gözlerim, oyup kör ederim.
Yeminim Allah’a; sözüm sana;

Sen beni bugün değil, o gün kaybettin.
Ben sustukça sen çoğaldın;
ben içime gömülüp sessizleştikçe
Sen başka tenlerde bedenini eğlendirdin.
Beni en çok ne yıktı biliyor musun;
gitmen değil;
giderken hâlâ haklıymış gibi bakman.
İşte bu çok oturdu bana.
Utanç duymadan;
Başını eğmeden;
Bir hiç uğruna bir ömrü harcaman.

Ben seni severken aptaldım;
Sen beni sever gibi yaparken kalleş.
Bilemedim.
Ben yaralarımı saklarken
Sen açtığın yaralardan iğrendin;
Sen yalanlarını süslerken
Ben sadece inanmış olmayı seçtim.

Artık adın geçmez dualarımda;
Dilim olur olmaz saatlerde haykırmaz;
Kalbim seni anınca çarpmayı unutmaz.
Çünkü kalbim seni çok iyi tanıdı.
Olur da bir gün düşerse yolun yoluma;
Sakın başını kaldırıp bakma yüzüme.
Bende seni affedecek yürek yok;
Sende “affet” diyecek yüz.
Şimdi git;
Arkana bile bakma.
Tükürüğüme bile değmezsin.
12.01.2026 03:50