Doğrul, dik dur, kaldır başını gökyüzüne,
Kimseye tutunmadan, kendi ayakların üzerine.
Sarsılmadan, dimdik dur, hayata meydan oku,
Göster onlara, yenilmezliğini, yiğitliğini, bunu unutma sakın.
Şimdi sıra sende, tanı kendini, bil değerini,
Kim için, ne için çektin bunca, çileyi?
Kadın ve adam oturuyorlardı
Uzakta beyaz dağlar vardı
Gara girmek üzereyken Barselona-Madrid treni
Kadın üzgündü, üzgündü, üzgündü
Adam düşündü, düşündü, düşündü
Devamını Oku
Uzakta beyaz dağlar vardı
Gara girmek üzereyken Barselona-Madrid treni
Kadın üzgündü, üzgündü, üzgündü
Adam düşündü, düşündü, düşündü




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta