Ben yazmıyorum,
Kalem elimi tutan bir yabancı
Mürekkep, damarlarımdan sızan bir nehir değil;
İçimdeki çürümüş meyvelerin posası,
Dilimde paslanmış bir anahtarın zorla döndürdüğü
Ve kırık kapılardan dökülen çığlıklar...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta