Kalemi olmayan gönüle çizdirdim adını,
Ne mürekkep lazım oldu ne de bir kağıt.
Her bir harfi nakşettim, sessiz dualarla,
Kalbimin en derin yerine, en saklı sır gibi.
Yıldızlar şahidim oldu karanlık gecelerde,
Ay ışığı aydınlattı özlemini ruhumda.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta