Kalem Yazar Şiiri - Kasım Kobakçı

Üstü kapalı imalarla,
Uzak yolları aşanlarla,
Kilit çözdük, isim vermeden,
Sırrı askıya asanlarla.
*
Sarp çukurun, tam dibindeyiz,
Kimse bilmez hücresindeyiz,
Dışa gülüyor, gizli yüzler,
Issız köylerin izindeyiz.
*
Taş attım, uyuyan ormana,
Kuş uçtu, yuvanın sonuna,
Heceyi anlattı gölgeler,
İz gitti, hedefin boyuna.
*
O sessiz sınırları geçti,
Poyraz eserek, akıp gitti,
Gökyüzü, kararıp ağardı,
Eriyen kar, suyuna yetti.
*
Tatlı kelam, ateşi yaktı,
Akan sular, ummana battı,
Parladı güneş tepelerde,
Ok yayından fırlayıp kaçtı.
*
Yanlış yorum, lafı büyüttü,
Köstebek, toprağı üşüttü,
Soldu fidan, ağaç altında,
Ayaz, ekinleri çürüttü.
*
Ufak sesler, gelir uzaktan,
Toz kopar, büyüyüp topraktan,
Dere akar, hiç dinlenmeden,
Yağmur damlası, iner taçtan.
*
Soru sordun, cevabı sırdır,
Aklı fikri yoran katırdır,
Çözüm bulunmaz, koyu gizde,
Kelimeler, uzun satırdır.
*
Çiçek açar, yaz mevsiminde,
Yaprak donar, kış geldiğinde.
*
İsimsiz yolculuk yorucu,
Yol uzundur, handır korucu,
Kırdı bedeni, çetin dağlar,
Şimdi, yeller eser sorucu.
*
Kalem yazar, isyan ederek,
Kağıt ağlar, figan ederek,
Mürekkep damlar, çığlık atarak.