Kalem Tutan O El Şiiri - Dursun Özden 3

kalem tutan o el

‘istiklalsiz din-iman olmaz’ dedi, bolkarlı-kuvvacı müftü efendi
karboğazı utkusunu müjdeledi-kılavuz yörük hatice, o gülekli

gök kubbe’nin ayı-yıldızı, kanayan şehit alı, gelinlik nazlı kızı
al kanla yazılan bu kutsal destan sevdası-sesi, sonsuz-ezeli

dil bayrağımız türkçenin ortak aklı-üretici-hünerli, uygarlık mili
başkasını düşünmekten kendini unutan özel-yüce ve özverili

ve o devrimci-bilge-veli, onlar ki; öte yakanın sevdalı-ılık yeli
oysa, iyi bilinmelidir ki; 'en gerçek-en doğru yol ilimdir-fendir’

‘kalem kılıçtan üstündür’ mazluma uzanan-vicdanlı insan eli
çakıt çayı seyhan’a aktı-göç şekerpınarı’nda sulandı-tedirgin

varda köprüsü yeli, kara tren tünelleri, gergin-telgrafın telleri
yeryüzü yolculuğumuz türkülerimiz, her mevsim kar ile kor ili

içimizi ısıtan, türkü yakan canlara aşk olsun! şiirin, yolun dili
selam olsun kemal paşa’ya! hep ileriyi gösterdi, o kalemli eli

taşın dile geldiği, ışık ve gölgenin dansı; alaattin cami, küpeli
hüdavent hatun aşkı, süt havuzunda kleopatra meşki, niğdeli

‘ve kaleden kaleye şahin uçmadı, ah ile-vah ile ömür geçmedi’
‘kışlalar doldu boşaldı’ gurbet-sıla yolu, can ulukışla, sevgi seli

dursun özden