Kalem emekçileri Şiiri - Kemal Tekir

Kalem emekçileri

Biz, kelimelerin kıyısında
geceyle sabah arasında yürüyenleriz.
Bir çocuğun suskun bakışında,
bir işçinin çatlamış avuçlarında saklıyız.

Ses değiliz yalnız,
sesin yankıdan önceki titremesiyiz.
Evrenin iç çekişini
harf harf taşıyan diliz.

Aynayız biz,
bakana kendini gösteren,
ama kırıldığında bile
gerçeği saklamayan.

Akıl ile yürek arasında
ince bir köprü kurduk;
her adımda biraz daha
insana vardık.

Kitapların tozlu raflarında değil sadece,
sokak aralarında,
duvar yazılarında,
unutulmuş isimlerde aradık hakikati.

Bize öğretileni değil,
içimizde yananı dinledik.
Bir yanlışın karşısında
susmanın da suç olduğunu bildik.

Eğilmedik,
ne korkunun gölgesine,
ne çıkarın soğuk yüzüne.
Kalemimiz, boyun eğmeyen bir damar gibi
attı durdu elimizde.

Sevmediler bizi çoğu zaman;
çünkü biz
karanlığa alışan gözleri
ışığa çağırdık.

Bir zalimin yüzüne
sözümüz düştüğünde,
şefkat bile tokat olur
yerini bulduğunda.

Biz,
her çağda biraz sürgün,
her çağda biraz tanık
ve her çağda yeniden doğanlarız.

Yazarız—
çünkü yazmak,
susmamaktır.
Ve biliriz:
bir gün mutlaka
kelimeler kazanır.

Kemal Tekir
Halkın hak kın sesi.