Kalem Bu Kez Kırılmasın Şiiri - Mustafa Alp

her zaman hakim vermez idamı,
bazen mahkeme kurulmaz bile,
ne cübbeler giyilir ne tokmak vurulur masaya,
sessizce başlar yargılanman
bir çift tanıdık gözün önünde.

bazen en sevdiklerin kırar kalemini,
adını en güzel telaffuz eden dudaklar
kararını en soğuk şekilde okur yüzüne.
ve sen anlarsın,
asıl darağacı kalbin ortasına kurulur.

suçun nedir bilmezsin çoğu zaman,
belki fazla inanmışsındır,
belki sırtını dönmemişsindir fırtınada,
belki de en büyük kabahatin
onları kendinden çok sevmektir.

savunma yapamazsın,
çünkü deliller anılardır,
şahitler birlikte gülüşleriniz.
ve bir zamanlar canım diyen ses
şimdi en ağır hükmü fısıldar,
artık biz yokuz.

her zaman hakim vermez idamı,
bazen bir suskunluk asar insanı.
bir mesajın gelmeyişi,
bir kapının bir daha çalınmayışı,
bir fotoğrafın duvardan indirilişi.
hepsi birer infaz şeklidir aslında.

insan en çok nereden vurulur bilir misin?
en iyi sakladığı yerden.
kalbinin en güvenli sandığı köşesinden
sızar ihanet.
çünkü anahtarı sen teslim etmişsindir.

bir yabancı yıksa bu kadar acıtmaz,
alışırsın zamanla, dersin ki hayat.
ama sevdiğin yıkarsa
adını koyamazsın felaketin.
çünkü o yıkımın içinde
hala sevgin kalır.

kalemin kırıldığı anı hatırlarsın.
bir bakış değişir,
bir hitap eksilir,
bir biz cümleden düşer.
ve sen o eksikliği
koca bir boşluk gibi taşırsın göğsünde.

idam sehpası görünmezdir burada,
ipler gözle seçilmez.
ama nefesin daralır,
gece uzar,
yastık en ağır tanık olur gözyaşına.

her zaman hakim vermez idamı,
bazen en sevdiklerin kırar kalemini.
ve sen ölmezsin aslında,
sadece biraz eksilirsin.
biraz daha susarsın,
biraz daha geç güvenirsin,
biraz daha erken vazgeçersin.

ama yine de bir yerinde kalbin,
inatçı bir umut yaşar.
der ki,
belki bir gün
kalem kırılmaz bu kez,
belki bir gün
sevgi, yargısız infaz etmez.

çünkü insan,
ne kadar mahkum edilirse edilsin
sevmekten vazgeçemez.
yara alsa da,
yıkılsa da,
yeniden kurar içindeki şehri.

ve bir gün anlarsın.
asıl güç,
seni idama götürenlere rağmen
içindeki sevgiyi öldürmemektir.

her zaman hakim vermez idamı.
bazen en sevdiklerin kırar kalemini.
ama son kararı yine sen verirsin.
ya küle dönersin
ya da o külden
kendi kalbini yeniden yazarsın.