Kaç kere kalemi kırdım, hatırlamıyorum. Her defasında bunun son olduğunu sandım. “Artık yazmayacağım.” dedim. Çünkü bazı cümleler insanı iyileştirmek yerine yeniden yaralar. Kalemi kırınca kelimelerin de susacağını düşündüm. Yanılmışım. Meğer kalem sadece mürekkebi taşırmış; insanın içinde birikenleri değil. Her kırdığım kalemden sonra sana yazdıklarım biraz daha çoğaldı. Çünkü vazgeçmeye çalıştığım şey yazmak değildi, seni düşünmekti. Kalem elimden düştü, kırıldı, değişti. Ama içimdeki cümleler hep aynı kaldı. O gün anladım; bazı insanlar kalemle yazılmaz. İnsan, onları önce içinde büyütür, sonra kırıklarıyla kâğıda döker.
Tamamını Oku
Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta