Kale Şiiri - Edibe Akgün

Kadın küçüktü korundu
Genç kız oldu göründü
Artık hanesinde yüktü
Sokak çıplak büyüktü

Erkek penceresinden sokağa baktı
Kadın tencere almak için sokağa aktı
Kadın anayım dedi, içki, kumarı varetti
Kadın çiçek böceğe baktı, erkek yosmaya aktı

Adamsız sokaklarda ayıplayan çok
Kadın,üşüdü saran yok
Evlendi kimsesiz, döven çok

Erkek olmadan kadın görünmez
Erkektir,durduran olmaz
Toplum kadını döver
Çalışan kadından utanmaz ar duymaz
Erkek elin tutumazsa, kadın tutunamaz

Kaledir dedi erkeğine sığındı
Vardı kalesine sığamadı
Ortalık malı korunmasız sanıldı
Erkek elin bıraktı savunmasız

Her adımda yalnızlık
Ailde kadına saygısızlık
Erkek kadınını sevemedi
Kadın ağladı soldu

İslamın cenneti ayaklarına attığını
Toplum uçurumdan aşağıya attı

Kadın gitti
Çocuk bitti
Aile tükendi