Kale Şiiri - Emine Akgün

Kadın küçüktü korundu
Genç kız oldu göründü
Artık hanesinde yüktü
Sokakta, çıplak büyütüldü

Erkek, penceresinden kadınlara baktı
Kadın, tencereye aş için sokağa aktı

Kadın, anayım dedi örtündü
Kedi çiçek böcekle yürüdü
Erkek, içki kumar namus dedi
Sokaktaki yosmayla göründü

Adamsız sokaklarda, ayıplayan çok
Kadın,üşüdü saran yok
Evinde, döven söven çok

Erkek, adam olmadan kadın düzelmez
Erkektir yapar,diyen kültürlerde
Mevzular, mevcut düzende düzeltilmez

Toplum, kadını yıkar kınar erkeğe dokunmaz
Çalışan kadından utanmaz, ar duymaz
Erkek elini tutmazsa, kadın tutunamaz

Kaledir dedi, erkeğine sığındı
Vardı kalesine içeriye sığamadı
Ortalık malı korunmasız sanıldı
Erkek elini bıraktı savunmasız silahsız

Her adımda kimsesizlik yalnızlık
Hanede bile kadına, saygısızlık
Erkek kadınını saymadı sormadı
Kadın, hıçka hıçkıra ağladı soldu

İslamın, cenneti ayaklarına attığını
Toplum, uçurumdan aşağıya attı

Adam yoktu
Kadın tükendi
Çocuk gitti
Aile bitti