Zamanın salyasıyla avunan,
Işığını kaybetmiş güneş
Hapsolunca varlığının boşluğuna
Sesler yükseldi,
Tılsımları üzerinde kaydıran
Kendi kibrin de varolan kaldırımlardan…
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




'Yokluğunun çölünde
Bir katre ses oldu kaldırımlar.'
Yüreğinize sağlık teşekkürler...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta