Murat, şehrin en işlek caddesindeki cam kulede her sabah aynı ritüeli tekrarlardı. Masasına oturur, bilgisayarını açar, portföy rakamlarına bakardı. Rakamlar büyüdükçe içi daralır, küçüldükçe midesi sıkışırdı. Otuz sekiz yaşındaydı. Zengin, yakışıklı, başarılıydı. Ve tamamen boştu. Annesinin sesi hâlâ kulaklarındaydı: "Oğlum, para insanı adam eder." Babasının sesi de: "Güçlü ol. Kimseye muhtaç olma." İkisini de dinlemişti. İkisini de gerçekleştirmişti. Ama adam olmak bu kadar ağır bir şey miydi, bilmiyordu. O sabah telefonu çaldı:
— Baban kalp krizi geçirdi. Hastaneye kaldırdık.
Koridorda beklerken, beyaz duvarlar ona geri döndü. Bütün o rakamlar, bütün o toplantılar, bütün o "başarı" anları. Hepsi o koridorda eriyip gitti. Karşısındaki bankta yaşlı bir adam oturuyordu. Elinde Kur'an, dudaklarında sessiz bir şeyler. Yüzünde garip bir şey vardı. Huzur. Acı çektiği belliydi, gözleri kırmızıydı. Ama çökmemişti. Sanki içinden bir şey onu tutuyordu. Murat ona baktı. Adam fark etti.
— Zor mu beklemek? diye sordu adam, sesi kırık ama sıcaktı.
— Zor, dedi Murat. Hem de... Hem de neden bu kadar zor bilmiyorum. Para kazandım. Her şeyi yaptım. Yine de şu an hiçbir şeyim.
Adam Kur'an okumayı bıraktı.
— Sen de mi bunu yaşıyorsun? Biz hep bunu yaşarız. Kalp, asıl evini kaybedince böyle olur.
Tamamını Oku
Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta