Kalbimde Konuşan Sessizlik Şiiri - Hamit ...

KALBİMDE KONUŞAN SESSİZLİK

Konuşmadın…
Ama senin yerine
Benim içimde bir şey konuşmaya başladı.
Adını her andığımda
Daha da sessizleştiğim bir ses...
Ne bağırıyor, ne susuyor —
Sadece içimde yankılanıyor.

Kalbimde konuşan bu sessizlik,
Belki senin bıraktığın boşluğun sesi…
Belki de hiç söylemediğin o son cümlenin
İçimde şekil değiştirmiş hâli.

Ben artık seninle değil,
Senin yerinle yaşıyorum.
Boş sandalyeni seyrediyorum kahvelerde,
Telefonum çalmadığında bile seni bekliyorum.
İnsanın beklemediği birini beklemesi ne garip…
Ama aşk işte, mantığı yok ki.
Bir susuşa umut bağladım ben.

Bazen uyandığımda
Kalbim senin sesinle çarpıyor.
Oysa kimse konuşmuyor…
Sadece içimde
Sana ait bir şey hâlâ canlı.
Gideli ne çok oldu,
Ama sustuğun yer hâlâ aynı derinlikte.

Kalbimde konuşan sessizlik
Geceleri en çok çınlıyor.
Gözlerimi kapatınca
Seninle yaşanmış olmayan her şeyi görüyorum:
Sarılmalar…
Hiç söylenmemiş seviyorum’lar…
Vedası olmayan vedalar…

Bir aşkın suskun hâliydi bu,
Şimdi içime gömülmüş bir mezar gibi.
Ne dua okunuyor üzerine,
Ne unutmam için zaman veriliyor.
O kadar canlısın ki içimde,
Sensizliğe bile alışamadım.

Beni yalnız bırakmadın aslında,
Kendin gittin ama
Sesin içimde kalmış gibi...
Bir mısra gibi,
Eksik ama anlamlı...
Bir şarkının nakaratı gibi,
Tekrar tekrar dönen ama tamamlanmayan.

Beni duymadın belki,
Ama ben seni hep içimde dinledim.
Sessizliğini,
Tereddütlerini,
Beni sevip sevmediğini değil…
Sevseydin bile söyleyemeyeceğini.
Ve o yüzden en çok
Sana değil,
Senin susuşuna kırıldım.

Şimdi ne zaman içimi dinlesem
Bir fısıltı gibi sen...
Bir dokunuş gibi yokluğun...
Bir gölge gibi adın...

Ve ben…
Kalbimde konuşan bu sessizliği susturamıyorum.
Belki de istemiyorum.
Çünkü o ses,
Sana en yakın olan şey artık…
Hamit Atay