Kalbim eriyor... Şiiri - Hasan Belek 2

Kalbim Eriyor...

​Yine düştü gönle hasretin narı,
Kelimeler sustu, kalbim eriyor.
Eridi dağların sönmeyen karı,
Yollar mühürlenmiş, menzil küsüyor.

​Bir teselli ara satır aranda,
Dermanı gizlidir derin buranda.
Vuslatın hayali durur şuranda,
Zamanın nabzında ruhum geziyor.

​Gözlerin ufkuma çizilen resim,
Dudağımda dondu son bir hevesim.
Yankısız odada kesildi sesim,
Ezgisi yarım kalan sazım inliyor.

​Sen gittin gideli bahar gelmedi,
Gülün dudağına neşe değmedi.
Senden özge kimse yaşım silmedi,
Hicran bahçesinde günüm soluyor.

​"Ya evde yoksan"ın korkusu sarmış,
Aşk dediğin meğer ebedi narmış,
Dünya varlığıyla bir tek sen varmış,
Hicrana bürünen ömrüm bitiyor.

​İdil dostun söyler, sade bir dille,
Köprüler kurulur dua ve gülle.
Savruldu yüreğim esen o yelle,
Sustu tüm sözlerim, dünya susuyor...

Hasan Belek
Akçay