Kalbim, çok dağlandın, bir yangının içinde küllere dönmüş gibisin; bilmez misin, sevda her yüreğe yakışmaz!
Ey susmaktan taş kesilen göğsüm, daha kaç geceyi kendi sesinle boğacaksın?
Kimin uğruna eğdin başını da alnındaki gurur çizgileri böyle erkenden ihtiyarladı?
Bak, aşk diye önüne serilen yolların çoğu, ayak izlerini değil, insanın kendisini yutar.
Her tebessüm bahar değildir; kimi gülüş, ömrün en uzun kışını saklar içinde.
Kalk artık! Küllerini avuçla ve yüzüne sür; bırak herkes bu yanığın adını öğrensin.
susmak bazen kader değil, zalime verilmiş en büyük ödüldür.
Tamamını Oku
Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta