Kalbim Şiiri - Mehmet Öztürk Edb

67 - KALBİM

Kalbim !
Yoruldun mu artık ?

Sesini yutan boşluklara konuşmaktan
Herkesi kendin gibi sanmanın
Ağır yanılgısından,
Yalnız,
Sığınaksız kalmaktan
Yoruldun artık değil mi kalbim ?

Sonu gelmek bilmeyen fırtınalarda
Ne battın
ne de yüzebildin
Her seferinde kıyılara çarpıp sürüklenmekten
Yoruldun artık değil mi kalbim ?

(Kalbim)
Ait olmadığın bir hayatı yaşamaktan
Her gün maskelere konuşmaktan
Sözlerle çelişen kirli eylemlerin
Aynı bedenden doğduğuna tanık olmaktan
Bitap düştün değil mi kalbim ?

Şimdi nahifliğin sadece bir alay bakışı
Bir dalga gülüşü

Mizanı bozulmuş devrin
Kefesine çamur bulaştı.
Kutsal değerleri tutan kirli eller
Devrin kanayan yarası.

Ama yaralara bile merhem kalmadıysa eğer
Nasıl yürünür ki yalın ayak

Başını koyacağın dizler çok uzakta
Bir kıyı ilinde
Ve sen yalnızlığı bir duvar kılıp
Ördün etrafına

Kalbim !
Sen çok yalnız kaldın; değil mi ?

Anlaşılmamak bir yük
Anlamaya çalışmak ise bir savaş
Ve sen bu savaştan sağ çıkamayacak kadar derin yaralar aldın
"Nihai huzur" için
Kaderine teslim olup
Artık pes edeceksin değil mi kalbim ?

Söylesene kalbim
İçine nasıl sığdırıyorsun bu kadar yası ?

10.01.2026 / 24.03.2026