Koynuna girdiğin geceden zamansız uyanan kalbim
Bıkmadın mı düşüp düşüp çıktığın kuyuların karanlıklarından?
Yaralarının arasından kendine yol tutmuş koca bir nehir
Sen ki kör, satılmış çığlıkların fısıltıya sağır sular altında
Bahçelerine ektiğin tohumları kan ile sulayan kalbim
Kaşıdıkça misk-i amber mi akar sandın yaralarından?
İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya;
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Devamını Oku
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta