Kalbe gömülü aşkın hikayesi

Onlar hiçbir zaman yan yana gelmediler.
Ne el ele tutuşabildiler,
ne göz göze bakıp “seni seviyorum” diyebildiler.
Ama her ikisi de,
aynı gecelerde aynı acıyla ağladı.
Aylin, geceleri ışığı kapatmazdı.
Karanlıkta daha çok düşünüyordu çünkü.
Yatağına uzandığında göğsünde bir ağırlık olurdu;
nefesi daralır,
gözleri kendiliğinden dolardı.
Yastığını ıslatan gözyaşları,
kimsenin bilmediği bir sevdanın iziydi.
Okan başka bir evde,
aynı saatlerde uyanırdı.
Boğazında bir düğümle.
Aylin’in adını fısıldamamak için dişlerini sıkar,
yutkunur,
sonra sessizce ağlardı.
Bir erkeğin ağlaması gürültü çıkarmaz;
içten içe çürütür.
Bir gün Aylin aynaya baktı
ve kendini tanıyamadı.
Gözlerinin feri sönmüştü.
“Bu kadar sevilmeden yaşanır mı?” diye sordu kendine.
Ama cevabı yoktu.
Çünkü bazı sorular,
yalnızca ağlayarak sorulur.
Okan her sabah işe giderken
aynı durağın önünden geçti.
Belki bir gün karşısına çıkar diye…
Ama hiç çıkmadı.
Ve o durak,
bir umudun yavaş yavaş öldüğü yer oldu.
Hiç konuşmadılar.
Hiç vedalaşmadılar.
Bu yüzden acı hiç bitmedi.
Çünkü bitmeyen şey,
insanın içini kemirir.
Aylin başkasının omzunda ağladı bir gün.
Ama o omuz,
içindeki sızıyı dindirmedi.
Gözyaşları durdu belki,
ama kalbi hâlâ kanıyordu.
Okan bir gece dayanamadı,
duvarın dibine çöktü.
Ellerini yüzüne kapattı.
“Allah’ım,” dedi,
“bari acımızı eşit ver.”
Ve verdi…
İkisi de aynı anda ağladı,
aynı anda uyuyamadı,
aynı anda kırıldı.
Yıllar sonra yolları yine kesişmedi.
Ama acıları hiç ayrılmadı.
Bazı insanlar birbirine dokunamaz,
ama ömür boyu iç içe ağlar.
Bu hikâye kavuşmadı.
Bu hikâye mutlu bitmedi.
Bu hikâye,
hiç yaşanamamış bir aşkın
gözyaşıyla yazılmış ağıdı oldu.
Ve bazı sevdalar,
mezarı olmayan bir ölü gibi
insanın içinde yaşar...