Kalanların Yarası Şiiri - Seyrani Göl

Evde hâlâ senin sesin dolaşır,
kapılar usulca açılır geceleri.
Rüzgâr değil anne,
alışkanlık çalar pencereyi.

Çay iki bardak demlenir bazen,
biri soğur kimse dokunmadan.
Sofrada boş bir yer vardır,
adın bellidir, kimse oturamaz.

Ayakkabıların kapı arkasında,
toz tutmuş bir bekleyiş gibi.
Bir gömleğin dolapta asılı,
kokun hala orada saklı.

Sokağın başından geçen her siluete
yüreğimiz koşar.
Her telefonda irkiliriz,
her bayram eksik sayarız kendimizi.

Mezar taşına yazılan tarih
bitirdi sanırlar hikâyeni.
Oysa biz
her gün yeniden yaşarız seni.

Ah be oğul…
Giden sensin,
ama yokluğun büyüdü içimizde.
Biz beklemeyi öğrendik,
sen gelmemeyi.

Ve bu sızı, ne acı,
adı konulmaz,
dili tutulmuş bir dua gibi
göğsümüzde durur.
Onulmazdır,
çünkü sevgi
ölümle iyileşmez.
S.GÖL