Kalanlar Şiiri - Pamuğun Babası

Sende kalan ben i özlemekten buradaki bana sığamıyorum
dedi rüzgar geceye yaslanan o eski kapıda
pas tutmuş bir anahtar gibi döndü içimde zaman
ve sustu aynalar kırılmadan önceki kadar

bir nar ikiye ayrıldı kalbimin en sessiz yerinde
tanelerim dağıldı göğe sürgün yıldızlar gibi
her biri senden bir iz taşıdı her biri eksik
ben topladıkça çoğalan bir yokluk oldun içimde

bir kuyuya bıraktım adını suyu karanlık derin
sesim indi indi geri dönmedi yankı bile
anladım bazı sevmeler göğe yazılır silinmez
bazı ayrılıklar toprağa iner filiz vermez

şimdi bir gölgeyim gün batımına eğilen
ne uzarım sana ne kısalırım kendime
zaman dediğimiz şey aslında sensizliğin diğer adı
ve ben hâlâ sende kalan benle eksik bir cümleyim