Kalanın Hikayesi Şiiri - Mustafa Alp

kadın gitti.
ne büyük bir kavga oldu
ne de dramatik bir veda.
bir sabah eksildi evden.
bir ses azaldı duvarlardan.

adam ilk zamanlar kapıya baktı.
sonra telefona.
sonra aynaya.

en çok aynaya baktı.

çünkü gitmeyen tek şey oydu.
içindeki ateş.

zaman geçti.
saçlarına birkaç beyaz düştü.
gözlerinin altı biraz daha çöktü.
ama o ateş.
köz halinde de olsa sönmedi.

başka biri girdi mi hayatına?
belki selam verenler oldu.
gülümseyenler.
bir ihtimal diye yaklaşanlar.

ama adam kimseye haksızlık etmek istemedi.
çünkü o hala birini seviyordu.
yokluğunu.

garip olan şuydu,
kadının yüzü zamanla silikleşti.
ses tonu unutuldu.
ama hissi kaldı.

artık kadını değil,
onunla yaşadığı halini seviyordu.

bir akşam üstü,
pencere kenarında otururken
fark etti.
acı eskisi kadar yakmıyordu.

sızlıyordu sadece.
ve sızı, yanmaktan daha derindi.

işte o an anladı .
kadın gitmişti.
ama sevgi kalmıştı.

ve o, artık kadını değil,
sevmenin kendisini taşıyordu içinde.

sessizce.

kimseye anlatmadan.

Mustafa Alp
19/02/2026 03.00